Η γιορτή του Μάη-Θανάση στο μοναστήρι του Γερμανού 

Στις 3 Μαΐου Κυριακή το πρωί, στην Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου «Γερμανού» θρησκευτικό και πολιτιστικό – ιστορικό μνημείο της περιοχής μας, τιμήθηκε η μνήμη του Αγίου Αθανασίου.

Το πρόγραμμα της εορτής

Ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, Πατριάρχης Αλεξανδρείας, εορτάζει στις 18 Ιανουαρίου, αλλά και στις 2 Μαΐου (ΜαηΘανάσης).

Δεκάδες πιστοί από το χωριό και όσοι είχαν έρθει από μακριά για την ορειβασία – πεζοπορία παρευρέθηκαν στην ανοιξιάτικη και Πασχαλινή αυτή περίοδο και ακολουθία για να τιμήσουν τον Άγιο μας!

Θεία Λειτουργία
Κατά τη διάρκεια του εκκλησιασμού.
Ανάγνωσις του Ευαγγελίου.
“Λάβετε, φάγετε· τοῦτό μού ἐστι τὸ σῶμα…”
Σοφία Ορθοί. Οι πιστοί παρακολουθούν την Θεία Λειτουργία
Αρτοκλασία υπέρ υγείας, των Απανταχού της γης ευρισκομένων Λεσινιτσιωτών και κόλλυβο του Αγίου (για την ονομασία όπως έλεγαν στο χωριό)

Ο λειτουργός ιερεύς πατήρ Νικόδημος αναφέρθηκε στον Άγιο αλλά και την ιστορική πορεία και δράση του μοναστηριού.

Η ομάδα μας lesinitsa.gr και εδώ είχε κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες για την γιορτή, έτσι μετά την Θεία Λειτουργία, το αντίδωρο και το κόλλυβο του Αγίου, οι πιστοί πήραν αρτοκλασία, η οποία τελέσθηκε υπέρ υγείας των απανταχού Λεσινιτσιωτών. Ακόμη προσφέρθηκε καφές, ντόπιο τσίπουρο, γλυκίσματα και πίτες που έφεραν οι χωριανοί.

Συγκίνηση, ρίγος και δάκρυα κατέκλυσαν τους παρευρισκόμενους με το πολυφωνικό τραγούδι που τόσο ωραία απέδωσε με την καταπληκτική και διαχρονική φωνη της η Όλγα Μπάμπουλη.

Το «ξενιτεμένο μου πουλί» αποτελεί διαχρονικά για τον ξενιτεμένο πατριώτη, αλλά και τους εναπομείναντες πίσω, τον χαιρετισμό, τον πόνο του ξεριζωμού, και την προσμονή της επανασύνδεσης παιδιών με τους γονείς και αδερφιών μεταξύ τους, που τους χώρισε η «μαύρη ώρα»της φτώχειας.

Ακολούθησαν και άλλα τραγούδια με τον παραδοσιακό τρόπο της αντιφώνησης καθώς και μερικοί χοροί κατά το έθιμο.

Μετά την Θεία Λειτουργία, στο προαύλιο με τα καλούδια μας
Κάτω από το καμπαναριό και την δάφνη, όλοι μαζί συνεορταστές
Καταπράσινη ανοιξιάτικη εικόνα της Μονής
Η θέα από το μοναστήρι: το Σχολείο, ο ΜαηΝικόλας και ενδιάμεσο η νέα δεξαμενή νερού που τροφοδοτεί το Σηματατι
«Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ τῶν μακαρίων καὶ ἀοιδίμων κτιτόρων τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας ταύτης, καὶ ὑπὲρ πάντων τῶν προαναπαυσαμένων πατέρων καὶ ἀδελφῶν ἡμῶν, τῶν ἐνθάδε εὐσεβῶς, κειμένων, καὶ ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξων.»

Οι δύο αυτές εκδηλώσεις που έγιναν το διήμερο 2-3 Μαΐου, σκοπό έχουν να δώσουν λίγη ζωντάνια και χαρά στον τόπο μας. Να πάρουν και να δώσουν στο χωριό.

Το χωριό μας στο σήμερα, είναι ένας τόπος κοινής καταγωγής για ανθρώπους που κυριολεκτικά σκορπίστηκαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, ένας τόπος ιερός, αναμνήσεων, παιδικών βιωμάτων, πόνου, πόθου, λύτρωσης, είναι το απάνεμο λιμάνι της ζωής μας και η Ιθάκη της ψυχής μας. Τόπος συνάντησης και στόχων για μας και την ιστορική του συνέχεια και διάσταση / μάλλον η δική μας συνέχεια και οντότητα στο διηνεκές.

Αυτός είναι ο σκοπός και ο στόχος της ομάδας μας και το σημαντικότερο, είναι να φέρει κοντά στο χωριό, την νέα γενιά, να βάλει ρίζες στα παιδιά με τον τόπο καταγωγής τους.

Καλό καλοκαίρι συγχωριανοί με την βοήθεια του Αγίου και βάλτε στο πρόγραμμα σας έστω ένα διήμερο στο χωριό για φέτος!

Άρης Χρήστος Μπίτας