Συμπληρώνονται σήμερα, 3 Αυγούστου 2025, 40 ημέρες από την εκδημία του Ποιμενάρχου μας, μακαριστού Μητροπολίτου Αργυροκάστρου κυρού Δημητρίου και στην έδρα της Μητροπόλεως, στον Καθεδρικό Ναό Αναστάσεως Αργυροκάστρου τελέσθηκε Αρχιερατικό συλλείτουργο και το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Ιωάννου.
Ο μακαριστός, κατά κόσμον Δημήτριος Ντικμπασάνης, γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1940 στην περιοχή Νέα Κεσσάνη (Νέα Ηράκλεια) Σερρών, συνοικισμό που ιδρύθηκε από Θρακιώτες πρόσφυγες. Τελείωσε την βασική εκπαίδευση στην πόλη των Σερρών και κατόπιν σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από την οποία αποφοίτησε το 1968. Κατά τα έτη 1969-1971 δίδαξε Κατηχητική στο ταχύρρυθμο Ιερατικό Φροντιστήριο Τήνου, από το 1971-1974 στη Μέση Ιερατική Σχολή Τήνου και στη συνέχεια το μάθημα των Θρησκευτικών στην Αμπέτειο Σχολή του Καΐρου (1974-1975).
Το 1978 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά, όπου και χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος τον Ιανουάριο του 1988, από τον Αρχιεπίσκοπο Σιναίου Δαμιανό.
Στο αρχαιότερο εν ενεργεία Μοναστήρι της Ορθοδοξίας, που αυτές τις μέρες περνά σκληρές δοκιμασίες, ασχολήθηκε συστηματικά με την παλαιογραφία, την καταγραφή και συντήρηση των εκεί αρχαίων θησαυρισμάτων, εκδίδοντας συνάμα και επιστημονική επ’ αυτών έρευνα.
Από το 1990 έως το 2006 διακόνησε ως ηγούμενος του Ιερού Μετοχίου της Αγίας Αικατερίνης του Σινά στα Ιωάννινα. Διετέλεσε, επιπλέον, καθηγητής στην Πατμιάδα Εκκλησιαστική Σχολή.
Το 1991 με την άφιξη στην Αλβανία, του τότε Μητροπολίτου Ανδρούσης Αναστασίου ως εξάρχου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο π. Δημήτριος εντάχθηκε στους κόλπους της εκ της τέφρας ανασυστάσεως Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αλβανίας και εργάστηκε με ιεραποστολικό ζήλο και αυτοθυσία.
Το 1994 ανέλαβε πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Αργυροκάστρου, της οποίας τοποτηρητής ήταν ο ίδιος ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος. Παράλληλα, δίδαξε την Παλαιά Διαθήκη στο Ιερατικό Φροντιστήριο και στην Θεολογική Ακαδημία Δυρραχίου.
Στις 16 Νοεμβρίου 2006 χειροτονήθηκε στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Τιράνων Μητροπολίτης Αργυροκάστρου.
Εκτός από τα ελληνικά ως μητρική του γλώσσα, μιλούσε την αραβική και αλβανική γλώσσα.
Η γνωριμία μας έγινε το 2008, όταν για εκκλησιαστική υπόθεση επικοινωνήσαμε αρχικά τηλεφωνικώς και, έκτοτε με περιέβαλε με πολύ πατρική αγάπη και σε κάθε συνάντηση ή επικοινωνία, με καλούσε να επιστρέψω στον τόπο μου.
«Ο τόπος σας, σας έχει ανάγκη», ήταν η συνεχής φράση του, και «Γυρίστε πίσω στον τόπο σας…,έλα να υπηρετήσεις την Εκκλησία εδώ, εκεί δεν έχουν ανάγκη…».
Στις 2 Μαϊου του 2009 επισκέφθηκε το χωριό μας, λειτούργησε και κήρυξε στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στο Σιματάτι με την ευκαιρία της τελέσεως του ετησίου Μνημοσύνου του Παναγιώτου Μπαλκώνη.
Στην μακαρία τράπεζα που ακολούθησε στο κέντρο του χωριού, προσφώνησε τον Δεσπότη ο ανιψιός του μακαριστού μπάρμπα Γιώτη, αείμνηστος και αυτός τώρα Βαγγέλης Μπαλκώνης, τονίζοντας ότι έρχεται Μητροπολίτης στην Λεσινίτσα μετά από πολλά χρόνια. Οι προηγούμενες επισκέψεις, ήταν του Μητροπολίτου Λουκά το 1901 και του Παντελεήμονος το 1930.
Κατόπιν επισκεφθήκαμε το μοναστήρι του Γερμανού, θέλοντας, να τονίσουμε επί τόπου τα προβλήματα στατικότητας του Καθολικού και τον φόβο κατάρρευσης του, η οποία δυστυχώς έγινε τον Δεκέμβριο του 2016.
Σε κάθε μου επίσκεψη στα πατρώα, επεδίωκα να περνάω από την Μητρόπολη στο Αργυρόκαστρο για ευχή, για επικοινωνία και παράθεση σκέψεων για το χωριό μας και τα εκκλησιαστικά. Ήταν άνθρωπος αθόρυβος αλλά ουσιώδης, χαρισματικός και γλυκοστάλακτος. Κατά τις διακοπές του θέρους, τον Δεκαπενταύγουστο κάθε χρόνο τον ακολουθούσα στις παρακλήσεις, στις λειτουργίες και στα Εγκαίνια Ναών που συνήθως κατέβαινε και ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος στις περιοχές μας.
Αμέσως μετά την κατάρρευση του Ναού του Αγίου Αθανασίου, συγκροτήθηκε στην Αθήνα μία επιτροπή από χωριανούς μας, στην οποία συμμετείχα και εγώ, για να δούμε «τι μέλλει γενέσθαι». Πρώτη μας κίνηση, ήταν η επίσκεψη αφενός στο μοναστήρι και κατόπιν στον Μητροπολίτη για ενημέρωση και τρόπους δράσης.
Το 2021 δημιουργήσαμε την ομάδα μας και την ηλεκτρονική σελίδα lesinitsa.gr, πάλι ο Δεσπότης και εκεί ευλόγησε τις δράσεις μας και μας παρότρυνε και συμβούλευε. Τον Ιανουάριο του 2024, τον επισκεφθήκαμε αντιπροσωπεία της ομάδος μας και είχαμε συνομιλία στο γραφείο του 2 ώρες για θέματα του χωριού μας και του τόπου μας. Του προσφέραμε την έντυπη έκδοση σε τόμο των θεμάτων που περιέχει η ιστοσελίδα μας, λαμβάνοντας μαζί με την χαρά του και τα συγχαρητήρια.
Στις 26 Οκτωβρίου 2024, πάλι αντιπροσωπεία της ομάδας μας, βρεθήκαμε στο Αργυρόκαστρο, συμμετείχαμε στην Θεία Λειτουργία της μνήμης του Αγίου Δημητρίου και του ευχηθήκαμε για τα ονομαστήριά του.
Τελευταία μας συνάντηση ήταν στα Τίρανα στις 30 Ιανουαρίου 2025, στην Εξόδιο Ακολουθία του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, τον οποίο, όπως ακολούθησε για 34 χρόνια στην Ανάσταση της κατ’ Αλβανίαν Εκκλησίας, τον ακολούθησε και στην όντως Ζωή που ξεκινά μετά το θάνατο του χωικού ανθρώπινου σώματος.
Υποχρέωση μας μετά από τα παραπάνω, ήταν και η παρουσία μας κατά την Εξόδιο του Ακολουθία και Ταφή, όχι τυπικά, αλλά ως έκφραση και απόδοση τιμής, σεβασμού και χρέους προς τον θεσμό αλλά κυρίως στο πρόσωπο του μεταστάντος Πατρός και Ποιμενάρχου μας.
Με το λόγο του και τις εκφράσεις του, μας τόνιζε την βαθιά του αγάπη για το χωριό μας και κάθε χωριό και άνθρωπο, την αγάπη που έχει κάθε πατέρας για το παιδί του και κάθε μάνα (Εκκλησία) για τα παιδιά της.
Το έργο του μεταστάντος θα φανεί τώρα με την απουσία του. Αυτό εκφράζεται σήμερα με δύο παραμέτρους, το εκκλησιαστικό – ποιμαντικό – πνευματικό έργο ενός Ποιμένος, και τα έργα σε υποδομές (ναοί, σχολεία, οικοτροφεία, παιδικοί σταθμοί, τεχνικές σχολές (ΙΕΚ) κ.ο.κ.. Σε τίποτα δεν υστέρησε ο Δημήτριος, υπήρξε καλός εργάτης του Ευαγγελίου σε όλη του τη ζωή και ένας από τους καλύτερους και στενούς συνεργάτες του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αναστασίου.
Η ομάδα μας ως ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης κα τιμής, αντί στεφάνου στην μνήμη του εκλιπόντος, προσέφερε συμβολικά ποσό υπέρ των Εκπαιδευτηρίων της Ιεράς Μητροπόλεως Αργυροκάστρου “Πνοή Αγάπης».
Του αοιδίμου Πατρός και Ποιμενάρχου μας, Επισκόπου Δημητρίου, είη η μνήμη αιωνία!
Άρης Χρήστος Μπίτας
